Zaman geçmedi; sen fark edene kadar tüketildi.

Zaman kendini anlatmaz.
Ne bağırır ne uyarır.
Sadece geçer… ve geride iz bırakır.

Bir saniyenin değerini,
yanlış gönderilen bir mesajdan sonra “iptal” tuşunu arayan parmak bilir.
O saniye gelmez; ama sonuçları uzun süre kalır.

Bir dakikanın değerini,
asansörde kapanan kapının ardından duyulan ayak sesi bilir.
Bir adım daha hızlı olsaydı, hayat aynı yerden devam edecekti.

Bir saatin değerini,
uyuyakaldığı için çocuğunun ilk adımını kaçıran anne-baba bilir.
Saat dolmuştur; an geri gelmez.

Bir günün değerini,
“bugün aramam gerek” deyip de aramayan insan bilir.
Takvim yaprağı düşer, vicdan ağırlaşır.

Bir yılın değerini ise,
aynı hayali on iki ay boyunca yarına bırakanlar bilir.
Bir yıl geçer, hayal yerinde durur; insan eskir.

Zamanın ilginç bir huyu vardır:
Boş harcanınca fark edilmez,
anlamlı harcanınca unutulmaz olur.

O yüzden zamanın kıymetini,
takvimler değil;
pişmanlıklar ölçer.

Kıssadan hisse şudur:
Zamanı tutamazsın ama yönlendirebilirsin.
Ve bir gün geriye baktığında,
seni mutlu eden şey geçen zaman değil,
onu nasıl yaşadığındır.